Mededelingen/nieuws

December 2018
Het jaar nadert z’n einde. Een moment om terug te kijken. Ik heb dit jaar de vernietigende kracht van de Tweede Wereldoorlog in een mensenleven mogen zien. Zelfs nu nog, anno 2018. Ik heb me daardoor weer zo gerealiseerd hoe belangrijk het is om echt afscheid te mogen nemen. Ik werd er stil van om te voelen wat een impact het heeft het op een mensenleven als dit op jonge leeftijd wordt afgenomen. Geen afscheid mogen nemen, niets meer tegen elkaar kunnen zeggen… Het blijft een mens een levenlang achtervolgen.

Ik wens iedereen goede dagen toe. Ik weet hoezeer juist in deze dagen het verlies en gemis (weer) heel tastbaar en groot kunnen zijn. En ook de eenzaamheid. Het zijn dagen om elkaar op te zoeken, maar misschien is er juist nu ook behoefte aan rust en verstilling. Er ligt weer een heel nieuw jaar voor ons, laten we er met elkaar wat moois van maken.

Februari 2018
De winter gaat voorbij; de dagen worden weer langer. Elke dag een beetje meer. In februari voelt het soms alsof de tijd in een stroomversnelling zit. Als je net afscheid hebt moeten nemen van je geliefde kan het zo tegenstrijdig voelen. Om je heen gaat alles door, terwijl jij het gevoel hebt dat je in een vacuum leeft, waarin alles stil staat.
Na een gesprek eerder deze week, moest ik denken aan onderstaand gedicht. Ik heb het ooit gelezen bij de ingang van Natuurbegraafplaats Bergerbos in St.Odiliënberg. De dichteres, Mine Stemkes beschrijft daarin prachtig het ritme van het leven dat altijd in beweging is …

en ik schreef mijn naam

en ik
schreef mijn naam
in de aarde
waarin ik mijn voetafdruk achterliet

in het water
dat mij meevoerde op de stroom
in de ongrijpbare lucht
die ik greep met m’n adem
in de stralen van de zon
die mijn dagen verlichtten en verwarmden

in die dagen
die kwamen en gingen
zich vullend met
vrede en verdriet
ontmoeting en afscheid

droom en verlangen
beweging en stilstand
schreef ik mijn leven
weefde draden
samen met jullie
die ik liefheb